Nastawiono się na produkcje protez pod konkretną dyscyplinę a także pod konkretnego sportowca, uwzględniając jego parametry ciała i możliwości. W fazie przygotowań protezy największy problem stanowi dopasowanie jej do warunków danego zawodnika. W zależności od dyscypliny protezy różnią się kształtem, materiałem z jakiego są wykonane co jest oczywiste, jednakże znaczące różnice zachodzą również w obrębie jednej dyscypliny. W przypadku protez biegaczy na krótszych dystansach stosuje się stopy twardsze (siła nacisku jest większa) podczas gdy już na dystansie 400 metrów należy zastosować stopę bardziej elastyczną, aby zawodnik nie tracił za dużo energii. Przy projektowaniu danej protezy należy zwrócić uwagę na dyscyplinę, ciężar zawodnika, stopień wytrenowania oraz styl w jakim biega, aby proteza możliwie najdokładniej zastępowała utraconą kończynę.

Znaczący rozwój protetyki sportowej rozpoczął się po II wojnie światowej, kiedy sportowcy uczestniczący w paraolimpiadach zaczęli wymieniać swoje protezy, których używali na co dzień na protezy specjalistyczne. Zmiany nastąpiły zarówno w doborze materiału (rezygnacja z dominującego do tej pory drewna) jak i kształcie, gdyż przestano imitować ludzkie kończyny a skupiono się na dynamice protezy. Popularne stały się takie materiały jak: aluminium, molibden, tytan, silikon i tworzywa sztuczne oraz przede wszystkim włókna węglowe, które dzięki swym dobrym parametrom mechanicznym zyskały największe uznanie. Pojawienie się hydraulicznych kolan protezowych oraz udoskonalenie osadzania kikutów w protezach umożliwiły start wielu nowym zawodnikom.